چطوری؟ امروز می خوام درباره یه چیزی حرف بزنم که شاید خیلی هاتون تو آزمایشگاه باهاش سروکار دارید: مستر میکس PCR.

یادمه یه بار تو آزمایشگاه، یکی از بچه ها داشت یه واکنش PCR رو راه اندازی می کرد، همه چی اوکی بود، ولی نتیجه تستش اون جوری که باید، در نیومد. بعد که باهاش حرف زدیم، فهمیدیم مستر میکس رو اشتباهی برداشته بود! آره، همین قدر ساده و در عین حال مهم!

این مستر میکس ها، این تیوب های کوچولو که تو یخچال همه آزمایشگاه ها پیدا می شن، واقعاً شاهکارن. انگار همه مواد لازم برای یه واکنش PCR عالی رو بهت دادن تو یه پک آماده. دیگه لازم نیست خودت آنزیم، بافر، dNTPs و اینا رو دونه دونه اندازه بگیری. فقط کافیه نمونه DNA یا RNA رو اضافه کنی و بذاریش تو دستگاه.

ولی… این همه ماجرا نیست!

چون همین راحتی، گاهی باعث می شه حواسمون پرت بشه. مثلاً:

\r\n
•  
\r\n
• کدوم مستر میکس برای کار من مناسبه؟ (همون Hot-Start، همون SYBR Green، یا اون یکی که Probe داره؟)
\r\n
•  
\r\n
•  
\r\n
•  
\r\n
• دوز مصرفش چقدره؟ (اگه اشتباه کنی، ممکنه آنزیم خوب کار نکنه یا برعکس، بیش از حد فعال بشه)
\r\n
•  
\r\n
•  
\r\n
•  
\r\n
• تاریخ انقضاش گذشته باشه چی؟ (تجربه نشون داده کیت تاریخ گذشته یعنی دردسر!)
\r\n
•  
\r\n
• شرایط نگهداریش رعایت شده؟ (فریز و ذوب شدن زیاد، کیفیتش رو خراب می کنه)
\r\n
•  
\r\n

راهنمای جامع مستر میکس PCR و qPCR در فرداد آزما

خلاصه که، این مستر میکس ها خیلی کارمون رو راحت کردن، ولی نباید باعث بشه که دقت و توجه رو از دست بدیم.